۳ اندازه نمای اصلی در سینما

آموزش فیلمسازی
آموزش کارگردانی سینما
آموزش سینما به زبان ساده
آموزش سینما
آموزش نماهای سینمایی
آموزش نماهای فیلمبرداری
آموزش اندازه نماهای سینمایی
آموزش اندازه نماها
اندازه نماهای سینمایی
اندازه نماها
اندازه نما

توی هر نوعی از آموزش سینما و آموزش ساخت فیلم کوتاه و توی مدارس سینمایی که کارشون آموزش سینما به زبان ساده هستش! اولین آموزش‌ها مربوط به نماها و شناخت نماهای سینماییه! یعنی برای آموزش سینما، اولین آموزش، شناختن و طراحی نماهای سینماییه! اول باید نماها رو از هر لحاظ آموزش ببینیم!

اول باید بدونیم که نما چیه؟

نمای سینمایی یعنی یه قطعه از فیلم! یعنی از زمانی که دوربین فیلم‌برداری روشن می‌شه و چیزی رو ضبط می‌کنه تا زمانی که خاموش می‌شه! اگه دوست دارین راجع به نما بیشتر بدونین روی دکمه‌ی زیر کلیک کنین!

اما توی این آموزش می‌خوایم روی اندازه نماها یه کمی بیشتر تمرکز کنیم! می‌خوایم ریشه‌ی اندازه نماهای مختلف رو شناسایی کنیم! همه‌ی اندازه نماهای سینمایی که توی سینما می‌‎بینیم، از ۳ نمای اصلی ساخته‌شده‌ن!

یعنی هر نمای سینمایی که توی ذهن شما می‌گنجه، حتماً از یکی از این ۳ نما ساخته می‌شه! البته این نکته رو هم باید بدونیم که همه‌ی نماهای سینمایی بر اساس قد یک انسان ایستاده چیده شده و نام‌گذاری شده‌ن!

یعنی وقتی که ما می‎گیم فول شات (نمای تمام‌قد) به نمایی اشاره می‌کنیم که یک انسان رو از موهاش تا کف پاهاش نشون می‌ده!
 
حالا این ۳ اندازه نمای اصلی سینما که مادر همه‌ی نماهای دیگه هستن چه مشخصاتی دارن؟! پس باید با این ۳ اندازه نما آشنا بشیم که بتونیم بقیه‎ی نماها رو هم بشناسیم! و بتونیم توی جای درست ازشون استفاده کنیم!

این ۳ نما عبارت‌اند از نمای دور (یا نمای باز)، نمای متوسط (یا نمای معمولی) و نمای نزدیک (یا نمای بسته)

این ۳ نمای اصلی، نماهای هم‌خانواده هم دارن! یعنی ۳ مادر داریم و چندتا بچه! مثلاً نمای اکستریم لانگ شات (نمای خیلی دور) بچه‌ی نمای دوره! یعنی نمای اکستریم لانگ شات از نمای دور (لانگ شات) ساخته شده! یا مثلاً نمای اکستریم کلوزآپ (نمای خیلی نزدیک) بچه‎ی نمای نزدیکه! یعنی نمای اکستریم کلوزآپ از نمای نزدیک (کلوزآپ) ساخته شده!
 
 

نمای دور (Long Shot)

نمای دور (نمای باز) یا لانگ شات که واید شات هم بهش می‌گن! نمای دور، نماییه که یه انسان رو از دور توی کادر نشون می‌ده! این انسان که توی لانگ شات نشونش می‌دیم، اونقدر دور نیست که تشخیص ندیم یه انسانه! البته اونقدر هم نزدیک نیست که بتونیم اون انسان رو شناسایی کنیم! اما می‌شه جنسیت انسان و کلیت لباسش رو تشخیص داد!

ما از نمای دور می‌تونیم توی نماهای خارجی (بیرونی – بیرون از ساختمان) استفاده کنیم! اگه اندازه ساختمون به ما اجازه بده، می‌تونیم از لانگ شات توی ساختمون هم استفاده کنیم! البته این خیلی سخته! در نظر بگیرین که توی یه ساختمون بتونیم اونقدر از سوژه دور باشیم که سوژه خیلی دور و کوچیک به نظر برسه! احتمالاً به ساختمون خیلی بزرگی نیاز داریم!
 
فرض کنین می‌خوایم توی یه خونه‌ی ۴۰ متری از یه بازیگر لانگ شات بگیریم! خُب این خیلی سخته! و بعضی وقت‌ها حتی ابزار مناسب این کار رو نداریم! یعنی دوربین و تجهیزاتی که به ما اجازه بِدن تصویر رو اونقدر باز نشون بدیم که نما لانگ شات بشه!

ما توی نمای دور می‌تونیم زمان و مکان رو کاملاً بشناسیم! یعنی اینکه توی نمای دور، می‌شه تشخیص داد که کجاییم! اینجا جنگله یا صحرا یا داخل شهر! و مثلاً الآن ساعت ۱۲ ظهره یا نصفه شبه!
 
 

نمای متوسط (Medium Shot)

نمای متوسط (نمای معمولی) یا مدیوم شات که شبیه دید خودمون از اطرافمونه! یعنی چیزی رو به ما نشون می‌ده که با چشم خودمون می‌بینیم! نمای متوسط هیکل بازیگر رو از خط کمربندش (یا یه کمی پایین‌تر) قطع می‌کنه! یعنی انسان رو از زیر کمربندش به بالا نشون می‌ده!

البته اگه دست‌های بازیگر توی دو طرف بدنش باشن، نما رو از بالای خط کمربند شروع می‌کنیم! چون ما اجازه نداریم که مفصل‌های بدن انسان رو قطع کنیم! اگه از زیر کمربند نما رو ببندیم، مچ دست‌ها قطع می‌شن!

توی نمای متوسط، بازیگر فضای بیشتری از قاب رو پُر می‌کنه نسبت به لانگ شات! توی لانگ شات آدم‌ها کوچیک‌تر دیده می‌شن! اما توی مدیوم شات بازیگر یه کم بزرگ‌تره!
 
مشخصات چهره (مثل بینی بزرگ!)، رنگ و جنس مو و پوست توی نمای متوسط راحت‌تر دیده می‌شن! در ضمن توی این نوع از نمای سینمایی، حرکت انسان خودنمایی می‌کنه! چون نمای متوسط فضای بسته‌تری داره!

از نمای متوسط توی محیط داخلی و خارجی می‌شه استفاده کرد! زمان و مکان توی نمای متوسط، به اندازه‌ی لانگ شات معلوم نیست! ولی خُب باز هم خیلی از مکان رو می‌بینیم! و زمان هم قابل تشخیصه!

البته هرچند مکان و زمان قابل‌تشخیصه، اما نه به اندازه‌ی نمای لانگ شات!
 
 

نمای نزدیک (Close-up shot)

نمای نزدیک (نمای بسته) یا کلوزآپ، نماییه که ما توی اون بازیگر رو بزرگ‌تر از دو تا نمای قبلی می‌بینیم! نمای نزدیک معمولاً از زیر چونه‌ی بازیگر تا بالای موهاش رو نشون می‌ده! توی نمای نزدیک ما فقط سر بازیگر رو توی کادر می‌بینیم! پس کاملاً روی چهره‌ی بازیگر متمرکزیم! پس می‌تونیم جزئیات صورت و پوست و موی بازیگر رو خیلی راحت ببینیم!

مکان و زمان توی نمای نزدیک خیلی راحت دیده نمی‌شه! اگه هم دیده بشه، به‌سختی قابل‌تشخیصه! توی نمای نزدیک ما نمی‎‌تونیم اطلاعات زیادی از زمان و مکان به دست بیاریم!
 
از نمای نزدیک هم می‌شه داخلی و هم خارجی استفاده کرد! هرچند بهتره که توی نماهای خارجی زیاد از نمای نزدیک استفاده نکنیم! چون مکان قابل تشخیص نیست و کمکی به ما نمی‌کنه! هرچند بعضی وقت‌ها به خاطر داستان مجبوریم که توی محیط خارجی از نمای نزدیک استفاده کنیم!

باید مراقب باشیم وقتی از نمای نزدیک (کلوزآپ) استفاده می‌کنیم، همه احساسات و حرکت‌های بازیگر خیلی برنامه‌‎ریزی شده باشه! حتی کوچکترین چیزها! چون همه‌ی صورت بازیگر توی کادر دیده می‌شه! پس هر حرکت کوچک بازیگر هم خیلی راحت کادر رو خراب می‌کنه!
 
پس دیدین که همه‌ی نماهای سینمایی از این ۳ نمای اصلی ساخته می‌شن! همین الان یه نما رو تصور کنین! اون نما یا دوره یا نزدیک و یا متوسط! البته با خانواده‌ی نماهای سینمایی هم بعداً آشنا می‌شیم!

فیلم‌سازهای جوان که می‌خوان آموزش ساخت فیلم کوتاه ببینن، تو مسائل خیلی ساده، اشکالات بزرگ دارن! پس توی آخر این آموزش باید بدونیم که آموزش سینما زمانی شروع می‌شه که ما با الفبای سینما آشنا باشیم! یعنی آموزش سینما به زبان ساده حتماً باید با آموزش نماهای سینمایی شروع بشه!

چون نماهای سینمایی ابزار کار ما هستن! پس مطمئن باشین که هیچ‌وقت نمی‌تونین بدون شناخت درست نماهای سینمایی، حتی یه ثانیه از فیلمتون رو ضبط کنین!

12345 Loading...
منبع : فیلم بساز
دانلود PDF این مقاله
هنوز این آموزش رو ندیدین؟!
نما چیه؟

حتماً یه نگاهی به آموزش‌های زیر بندازین!

نظر شما در مورد این آموزش چی بود؟!

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *